Silniki wróciły pod Jasną Górę. Zjazd gwiaździsty znów połączył motocyklistów

Na placach WORD przy ul. Hallera najpierw ustawiły się maszyny, a chwilę później Częstochowa zaczęła żyć rytmem silników. XIV Motocyklowy Zjazd Gwiaździsty przyciągnął ludzi, dla których jazda ma w sobie coś z rytuału, a nie tylko z podróży. W tym spotkaniu tradycja nie była dodatkiem – stała się jego osią. Potem kolumna ruszyła w stronę Jasnej Góry i cały dzień nabrał wyraźnie uroczystego tonu.

• Zjazd, który sięga pamięcią do 1932 roku
• Parada, msza i rozmowy, które kończyły dzień bez pośpiechu

Zjazd, który sięga pamięcią do 1932 roku

Podczas wydarzenia 26 kwietnia wszystko zaczęło się od przypomnienia, że ten motocyklowy zjazd nie jest nowym pomysłem, lecz kontynuacją historii starszej niż wielu jego uczestników. Organizatorzy i goście wracali myślą do 1932 roku, kiedy – przy współpracy Częstochowskiego Towarzystwa Cyklistów i Motocyklistów oraz Polskiego Związku Motorowego – odbyła się pierwsza taka impreza. Wtedy pretekstem były obchody 550-lecia fundacji klasztoru paulinów na Jasnej Górze.

Tegoroczna edycja miała swój początek na placach egzaminacyjnych Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. Tam uczestników powitali między innymi pierwszy zastępca prezydenta Częstochowy Zdzisław Wolski, zastępca dyrektora WORD Marcin Maranda oraz przedstawiciele Częstochowskiego Towarzystwa Motocyklowego – prezes Andrzej Czerwiński i wiceprezes Janusz Adamkiewicz, pełniący rolę komandora zjazdu. Już sam ten zestaw pokazywał, że to nie przypadkowe spotkanie pasjonatów, ale wydarzenie mocno zakorzenione w miejskim kalendarzu.

Program był prosty, ale dobrze wyważony:

• około 10.30 – ruszyła parada motocykli,
• w południe – na błoniach jasnogórskich rozpoczęła się msza święta.

Parada, msza i rozmowy, które kończyły dzień bez pośpiechu

Przejazd motocykli przyciągał spojrzenia mieszkańców i przyjezdnych, bo taki widok trudno przeoczyć. Kolumna maszyn była głośna, barwna i pewna siebie, a jednocześnie niosła w sobie coś z dawnego miejskiego święta – bez zadęcia, za to z wyczuwalną wspólnotą celu. Na Jasnej Górze ten obraz dopełniła msza odprawiona przez księdza Dariusza Lemana, który sam jeździ na motocyklu. To właśnie ten szczegół nadawał liturgii wyjątkową wiarygodność, bo nikt nie musiał tłumaczyć, skąd bierze się ten rodzaj pasji.

Ważny był też sam przebieg nabożeństwa. Zamiast zwyczajowej oprawy muzycznej pojawiały się silniki i klaksony, a więc dźwięki, które dla motocyklistów znaczą więcej niż ozdobnik. W takiej formie modlitwa i zjazd nie zderzały się ze sobą, tylko naturalnie splatały.

Po części oficjalnej uczestnicy przenieśli się do siedziby organizatora. Tam tempo wyraźnie zwolniło. Przy kawie, herbacie i potrawach z grilla trwały rozmowy, wracały wspomnienia, ale też rodziły się plany kolejnych tras i spotkań. I właśnie w tym tkwi siła zjazdu gwiaździstego – nie kończy się na paradzie. Zostawia po sobie ludzi, którzy mają o czym rozmawiać jeszcze długo po zgaśnięciu silników.

na podstawie: Urząd Miasta Częstochowy.